Traktat z Maastricht - 15 lat później Jest nie dobry dla Polski.
Jest nie dobry dla Polski.
Nie mozemy sztucznie chlodzic Polskiej Gospodarki przez podwyzszanie stopy procentowej.
Jesli ceny tych elementow rosna tymczasowo o 10-25% to nie mozemy inflacji kontrolowac na poziomie 2.5% bo to bylo by nie naturalne.
Takze sztuczne utrzymywanie 2.5% inflacji jest mytem w zalozeniach ekonomistow nie majacych kontaktu z realiami gospodarki w Polsce w krajach europy wschodniej.
To jest zjawiskiem naturalnym w kazdej rozwijajacej sie gospodarce.
Temat:
Historia integracji gospodarczej i walutowej
Ale przedsiębiorcy bardzo narzekają: na złe prawo, na przerost biurokracji, na aroganckich urzędników, na często bezprawne i przedwczesne działania wymiaru sprawiedliwości w stosunku do przedsiębiorców.
Sytuacja Geopolityczna – Economiczna w Polsce 2007
Odpowiedz na Pana ocene:
Pana zdanie:
„Głównym zadaniem NBP jest utrzymanie stabilnej inflacji na poziomie około 2.5%.”
Jest pojeciem blednym, niepraktycznym i nienaturalnym.
Zadaniem NBP powinien byz rozwoj gospodarki a potem kontrola inflacji albo to i to rownolegle, a nie kontrola inflacji za wszelka cene!
Skad pan wzial to 2.5%? z ksiazek? z wypowidzi Balcerowicza?
Wielu swiatowych economistow tez niewie albo nie sa calkowicie pewni z uwagi ze ta cala transformacja z systemy komunistycznego do wolnego rynku ma tylko 16 lat. Mozna bylo by na tem temac spekulowac jesli w krajach o podobnej sytuacji geopolityczno-ekonomicznej wybrano by rozne modele reform i transformacji.
Niestety wybrano tylko jeden model oparty tylko na teorii ksiazkowej.
1. Mocny Zloty
- Tak sytuacja globalna ma wplyw na zbyt mocny zloty. Tak to jest prawda.
Ale po to mamy Bank Centralny i Rade Polityki Pienieznej aby na to wplywac i ingerowac jesli zloty jest za mocny porzez obmizanie stopy procentowej.
W Momencie przyjencia Euro Polska nie bedzie miala tej mozliwosci.
Wtedy to wlasnie kontrolowany Euro przez glowne najsilniejsze kraje europejskie bedzie dobry dla tych krajow.
Polska nie jest i w nastepnych 5 latach nie bedzie jeszcze na poziomie gospodarek Niemiec,Belgii, Holandii czy Francji nie mowiac o krajach Skandynawskich czy Wielkiej Brytanii, ktore nie sa w swerze Euro.
Kontrolowana inflacja just potrzebna w krajach o bardzo szybkim rozwoju gospodarki. Popatrzmy na kraje baltyckie czy Chiny. Chiny jest ewenementem na skale siatowa, poniewaz wymiana i wartosc waluty chinskiej jest sztucznie zanizana przez rzad w celu stymulacji exportu.
Wplyw na inflacje w Polsce maja w tym momencie czynniki jak cena sorowcow, jak ropa naftowa, gaz ziemmy, cena rud metali, cena produtkow rolnych, uwarunkowania pogody. Balance handlowy w wymianie expert/import, deficyt budzetowy i niekontrolowane wydatki publiczne na poziomie lokalnym i narodowym.
A rowniez srednia zarobkow i jej wzrost w Polsce, krory jest zwiazany ze spadkiem bezrobocia i masowym odplywem fachowcow i ludzi wyksztalconych z Polski.
Tak zarobki w Polsce beda dyktowane przez rynek, ale wszyscy musza sie zgodziz ze beda wzrastaly w nastepnych 10-20 latach.
To jest zjawiskiem naturalnym w kazdej rozwijajacej sie gospodarce.
Wreszcie ceny ziemi w Polsce beda sie nadal podnosic ruwnolegle do naszego rozwoju gospodarczego i procesu doganiania krajow europy zachodniej.
Ceny mieszkan za juz za wysokie poruwnujac do poziomu zarobkow, szczegolnie w duzych metropoliach miejskich. Jest to wynikiem malej podazy z wiazanej z systemem biurokracji i bardzo wolnego procesu wydawanie pozwonien na budowy.
Czyli podaz mieszkan jest zbut niska. Wiemy dlaczego.
Jesli ceny tych elementow rosna tymczasowo o 10-25% to nie mozemy inflacji kontrolowac na poziomie 2.5% bo to bylo by nie naturalne.
Takze sztuczne utrzymywanie 2.5% inflacji jest mytem w zalozeniach ekonomistow nie majacych kontaktu z realiami gospodarki w Polsce w krajach europy wschodniej.
To jest zjawiskiem naturalnym w kazdej rozwijajacej sie gospodarce.
Wreszcie ceny ziemi w Polsce beda sie nadal podnosic ruwnolegle do naszego rozwoju gospodarczego i procesu doganiania krajow europy zachodniej.
A szcegolnie wzrosna kiedy beda zniesione restrykcje na zakup gruntow rolnych przez innych obywately krajow Unni Europejskiej.
Ceny mieszkan za juz za wysokie poruwnujac do poziomy zarobkow, szczegolnie w duzych metropoliach miejskich. Jest to wynikiem malej podazy z wiazanej z systemem biurokracji i bardzo wolnego procesu wydawanie pozwonien na budowy.
Calkowicie odwrotnie jak stalo sie na przyklad 15 lat temy w Berlinie, dzie wybudowano za duzo mieszkan w tym samym czasie bul masowy adplyw ludnosci z byly Niemiec wshodnich oraz odplyw i zamkniencia wielu firm.
Tam rynek mieszkaniowy byl przegrzany.
W Polsce mamy odwrotna systuacje, mala podaz mieszkan i masowy naplyw inwestycji.
Jesli ceny tych elementow rosna tymczasowo o 10-25% to nie mozemy inflacji kontrolowac na poziomie 2.5% bo to bylo by nie naturalne.
Co jest lepsze mala inflacja 2.5% i stagnacja gospodarcza, obnizenie realnej producji przemyslowej, zamykanie zakladow pracy, zwiekszanie sie bezrobocia jak sie stalo w Polsce w latach dziewiedziesiatych za Balerowicza?
Czy inflacja na poziomie 5% -6% i silny rozwoj gospodarczy, nowe inwestycje, nowe miejca pracy, wienksza podaz, wieksza wymiana handlowa z zagranica i wyzsze zarobki w Polsce?
Gospodarki rozwijajacej sie tak szybko jak teraz w Polse nie mozna sztucznie chlodzic ale potrzeba dodawac oleju do silnika dla dobrej lubrykacji a nie zabierac tego oleju i wolniej jechac. Polska ma ta energie kinetyczna ktorej mie mozna sztucznie hamowac.
2.Polski Lobbing za Granica.
Polskie Ambasady tego nie zalatwia – po prostu sie na tym nie znaja i nie maja srodkow.
Tak sie slada ze jestem w Washington DC od 1988 roku i dobrze wiem jak lobbi pracuje w epicentrum Stanow Zjednoczonych.
a) informacja, wiadomosc dla dlaczego Polska, reklama, prasa, media
b) duze pieniadze na najlepsze firmy lobbingowe w USA i Unii
ludzi co znaja wszyskich politykow w Washington DC i Brukseli.
Tak trzeba znac ten mechanizm i znac ludzi aby lobbing byl skuteczny.Jeszcze raz Ambasady tego nie robia bo poprostu sie na tym nie znaja. Pieniadze/datki na kampanie politykow ( ale nie bezposrednio ) Musza to byc tylko organizacje w USA albo EU.
Tak jak robi to skutecznie Israel. IPAC jest najbardziej skuteczna lobbi w USA.
Trzeba na cen cel wydac 25-50 mln USD rocznie tylko w USA. Ale mozna zyskac 25 do 50 razy tyle. Dobra przebitka nie?
Tu w USA liczy sie czysta gotowka wydana na politykow, ktorzy wydaja nie swoje pieniadze. Dlatego to mozna zawsze zbudowac.
Nie dostaniemy wiecej pieniendzy z USA nawet po nowej czerwcowej wizycie Prezidenta Kaczynskiego w Blalym Domu. Bush i cala administracja nie ma na to wplywu albo ma bardzo niewielki. Myslenie ze uscisk dloni i spotkanie to wszysko zalatwi jest mylnym zalozeniem. To pieniadze wydaje Kongres USA i niektore agencje rzadowe ktore w swoim budzecie maga uwzlednic wydatki na Poslke tylko za zgoda Kongresu USA.
--------------------------------------------------------------------------------
Koncepcje europejskiej integracji walutowej do połowy lat 80-tych
Pierwszym przedsięwzięciem współczesnej integracji gospodarczej w Europie było powołanie w 1951 roku Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS), w skład której weszło 6 państw Europy Zachodniej (Francja, RFN, Belgia, Holandia, Luksemburg, Włochy). Te same państwa, na mocy Traktatów Rzymskich z 25 marca 1957 roku ustanowiły Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (EURATOM).
Na szczycie w Hadze w 1969 roku podjęto decyzję o konieczności budowy unii gospodarczej i walutowej. Przygotowaniem harmonogramu prac z uwzględnieniem kolejnych etapów realizacji całego przedsięwzięcia zajął się powołany do tego komitet pod przewodnictwem Pierre'a Wernera, premiera i ministra finansów Luksemburga. W 1970 r. przedstawił on raport zwany Raportem Wernera, w którym określono trzy etapy na drodze do utworzenia unii gospodarczej i walutowej. Plan Wernera zakładał utworzenie UGW w ciągu 10 lat i proponował wprowadzenie konwergencji między gospodarkami i walutami sześciu krajów EWG, nie precyzując jednak, z wyjątkiem etapu pierwszego, jakie konkretne działania miałyby zostać podjęte.
Wzrastająca inflacja, napięcia w międzynarodowym systemie walutowym oraz pogłębiające się rozbieżności w rozwoju gospodarczym poszczególnych krajów sprawiły, że ostatecznie plan Wernera zakończył się niepowodzeniem. Odpowiedzią na rosnące wahania w kursach wymiany pomiędzy walutami Państw Członkowskich stało się utworzenie w 1979 r. Europejskiego Systemu Walutowego (European Monetary System - EMS). W ramach systemu wprowadzono mechanizm walutowy (Exchange Rate Mechanism - ERM), za pośrednictwem którego ustalono dwustronne kursy wymiany walut pomiędzy poszczególnymi krajami. Ich zmiana mogła się dokonywać tylko w ramach wyznaczonego przedziału zmienności zwanego wężem walutowym, wynoszącego nie więcej niż +/- 2,25% (dla słabszych walut było to +/- 6%). W ramach Europejskiego Systemu Walutowego stworzono także nową walutę ECU (European Currency Unit). Była ona tzw. walutą koszyka, czyli średnią ważoną wszystkich walut wchodzących w skład ESW oraz stanowiła jednostkę odniesienia, w stosunku do której ustalano stopień wahań poszczególnych walut.
Kolejnym krokiem do realizacji UGW stało się podpisanie w 1986 roku Jednolitego Aktu Europejskiego. W sferze gospodarczej zakładał on utworzenie do końca 1992 roku strefy o wolnym przepływie towarów, usług, osób i kapitału, czyli zakładał powstanie "wewnętrznego rynku". Dzięki zapisowi o wolnym przepływie kapitału nastąpiło zwiększenie zbieżności polityki monetarnej państw członkowskich.
W czerwcu 1988 r. Rada Europejska ponowiła inicjatywę utworzenia unii gospodarczej i walutowej. Warunkami jej powstania oraz propozycjami poszczególnych etapów dochodzenia do UGW, zajął się komitet pod przewodnictwem Jacques’a Delorsa – ówczesnego przewodniczącego Komisji Europejskiej. Raport Delors’a proponował trzyetapowy plan realizacji, nie precyzując jednak konkretnych dat rozpoczęcia poszczególnych etapów. Daty te ustalono później – na szczycie Rady Europejskiej w Madrycie (1989) oraz w Maastricht (1991).
Etapy dochodzenia do Unii Gospodarczej i Walutowej
Etap pierwszy (1990 - 1993)
Etap pierwszy rozpoczął się 1 lipca 1990 roku. Zakładał utworzenie jednolitego rynku europejskiego opartego na tzw. zasadzie czterech swobód (swobodzie przepływu ludzi, towarów, usług i kapitału na terenie UE).
W celu realizacji drugiego i trzeciego etapu należało zmienić Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, wprowadzając niezbędną strukturę instytucjonalną. W grudniu 1991 roku zakończono uzgodnienia nad Traktatem o Unii Europejskiej, który został podpisany w Maastricht 7 lutego 1992 r. Traktat z Maastricht powoływał Unię Europejską i ustanawiał nowe obszary wspólnego działania, rozszerzając zakres prowadzonych polityk m.in. o Unię Gospodarczą i Walutową. Zgodnie z Traktatem, waluty krajowe miały być zastąpione wspólną walutą europejską, przy założeniu, że poszczególne kraje spełnią pewne kryteria ekonomiczne, zwane kryteriami konwergencji lub kryteriami z Maastricht. Traktat ten wprowadzał też m.in.: Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego oraz Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Instytutu Walutowego. Traktat z Maastricht wszedł w życie 1 listopada 1993 roku.
Etap drugi (1994 - 1998)
Etap drugi budowy UGW rozpoczął się 1 stycznia 1994 roku. Powołano Europejski Instytut Walutowy, którego zadaniem było zacieśnianie współpracy banków centralnych i koordynacja polityki pieniężnej oraz przeprowadzenie niezbędnych przygotowań do ustanowienia Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) i utworzenia wspólnej waluty na obszarze Unii. EIW stał się prototypem przyszłego Europejskiego Banku Centralnego, nie dysponował jednak kompetencjami władczymi i funkcjonował jedynie jako ciało doradcze krajowych banków centralnych.
W grudniu 1995 r. Rada Europejska uzgodniła nazwę nowej waluty europejskiej "Euro" i potwierdziła jej wprowadzenie z dniem 1 stycznia 1999 r. W 1997 roku nastąpił rozruch systemu płatniczego TARGET, umożliwiający automatyczne przeliczanie walut narodowych na euro. W czerwcu 1997 roku w Amsterdamie Rada Europejska przyjęła też Pakt Stabilności i Wzrostu, mający gwarantować utrzymanie dyscypliny budżetowej w ramach Unii Gospodarczej i Walutowej, a także ustanowiła nowy mechanizm wymiany walut ERM II.
Europejski Mechanizm Kursowy ERM II jest to mechanizm, według którego ustalane są kursy pomiędzy euro a walutami krajów UE nie będącymi członkami unii walutowej. Maksymalne dopuszczalne odchylenia kursów walut w ramach ERM II wynoszą +/- 15% w stosunku do kursu centralnego euro. Uczestnictwo w mechanizmie kursowym ERM II przez okres co najmniej dwóch lat jest jednym z kryteriów konwergencji, jakie kraje pozostające poza strefą euro muszą spełnić, by stać się pełnym członkiem UGW.
1 czerwca 1998 roku, w drodze porozumienia między krajowymi bankami centralnymi, powstał Europejski Bank Centralny (EBC). Konsekwencją tego kroku była likwidacja walut narodowych w ramach Eurosystemu (obejmującego początkowo 11 krajowych banków centralnych) oraz wprowadzenie w ich miejsce wspólnej waluty euro.
Etap trzeci (po 1999 r.)
Wprowadzenie z dniem 1 stycznia 1999 roku wspólnej waluty euro, najpierw w systemie płatności bezgotówkowych, a od 2002 roku w "normalnym" obiegu, wraz z ustaleniem kursów wymiany walut państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Walutowej jako pierwsze oraz przekazanie kompetencji w zakresie prowadzenia wspólnej polityki pieniężnej Europejskiemu Bankowi Centralnemu, zapoczątkowało realizację trzeciego i ostatniego etapu tworzenia Unii Gospodarczej i Walutowej.
Liczba uczestniczących w unii walutowej 11 państw członkowskich (Belgia, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia i Finlandia) w styczniu 2001 roku powiększyła się o Grecję, która spełniła kryteria konwergencji, czyli wymagane warunki wprowadzenia euro.
1 stycznia 2007 r. do strefy euro przystąpiła Słowenia, stając się trzynastym uczestnikiem unii gospodarczo-walutowej i pierwszym państwem z nowych krajów członkowskich UE, które przyjęło wspólną europejską walutę. Wydarzenie to poprzedził opublikowany w maju 2006 r. na żądanie Słowenii i Litwy Raport o Konwergencji, pokazujący przygotowanie tych dwóch państw do wejścia do strefy euro. Niestety Litwa nie spełniła jednego z kryteriów z Maastricht (kryterium stabilności cen). Kraj ten, podobnie jak reszta państw członkowskich UE (poza Wielką Brytanią i Danią) nie będących w strefie, posiada status państwa z derogacją.
W dniu 10 lipca 2007 r. Ministrowie Finansów UE podjęli decyzję o przyjęciu od 1 stycznia 2008 r. Malty i Cypru do strefy euro. Poprzedziła ją pozytywna opinia Komisji Europejskiej i Europejskiego Banku Centralnego, które w Raportach o konwergencji (Malta, Cypr) z dnia 16 maja 2007, stwierdziły, że oba kraje spełniają kryteria z Maastricht i mogą przyjąć wspólną europejską walutę.
Jednocześnie ustalono ostateczny kurs wymiany walut narodowych Malty i Cypru w stosunku do euro.
7 lutego 1992 r. szefowie dwunastu państw członkowskich UE osiągnęli porozumienie w sprawie ambitnego dokumentu, zakładającego osiągnięcie wielu ważnych celów, m.in. stworzenie jednej waluty euro.
Dokładnie piętnaście lat temu w holenderskim mieście Maastricht podpisano traktat, który stworzył podwaliny wspólnej waluty - euro, której aktualnie używa w życiu codziennym 316 mln osób w UE.
Choć euro zostało wprowadzone do obiegu gotówkowego dopiero w 2002 r. powstało ono dzięki unii gospodarczej i walutowej pomiędzy państwami członkowskimi UE, której utworzenie zapowiedziano właśnie w traktacie z Maastricht . Traktat z Maastricht, zwany oficjalnie Traktatem o Unii Europejskiej, zapowiedział swobodny przepływ kapitału, wspólną politykę gospodarczą oraz utworzenie w 1998 r. nadzorującego euro Europejskiego Banku Centralnego (EBC ).
Jednak skutki podpisania tego historycznego dokumentu nie ograniczają się jedynie do euro i rozwoju sektora finansowego. Traktat poszerzył zakres działań Unii Europejskiej, torując drogę do wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa a także współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych.
Po traktacie z Maastricht podpisano traktat z Amsterdamu (1997) i z Nicei (2001). Niemniej jednak jak do tej pory nie udało się przyjąć konstytucji europejskiej, która zastąpiłaby wszystkie istniejące traktaty.
Mimo że konstytucja jest ciągle drażliwą kwestią, miasto Maastricht zamierza hucznie świętować dotychczasowe sukcesy. Z okazji rocznicy zaplanowano wiele imprez, m.in. doroczny festiwal filmowy będzie poświęcony Europie, w lecie odbędzie się festiwal gastronomiczny, a w czerwcu w mieście spotka się około 2000 przedsiębiorców i szefów dużych firm na europejskiej konferencji zorganizowanej przez międzynarodową izbę młodych przedsiębiorców (JCI).
Treaty of Maastricht on European Union
The Treaty on European Union (TEU) represents a new stage in European integration since it opens the way to political integration. It creates a European Union consisting of three pillars: the European Communities, Common Foreign and Security Policy (CFSP), and police and judicial cooperation in criminal matters (JHA). The Treaty introduces the concept of European citizenship, reinforces the powers of the European Parliament and launches economic and monetary union (EMU). Besides, the EEC becomes the European Community (EC).
Birth
Objectives
Structure
European Union
Institutions
Policies
Economic and monetary union
Social protocol
Citizenship
Principle of subsidiarity
Post-Maastricht
Amendments made to the Treaty
References
BIRTH
The Treaty on European Union (TEU), signed in Maastricht on 7 February 1992, entered into force on 1 November 1993. This Treaty is the result of external and internal events. At external level, the collapse of communism in Eastern Europe and the outlook of German reunification led to a commitment to reinforce the Community's international position. At internal level, the Member States wished to supplement the progress achieved by the Single European Act with other reforms.
This led to the convening of two Inter-Governmental Conferences, one on EMU and the other on political union. The Hanover European Council of 27 and 28 June 1988 entrusted the task of preparing a report proposing concrete steps towards economic union to a group of experts chaired by Jacques Delors. The Dublin European Council of 28 April 1990, on the basis of a Belgian memorandum on institutional reform and a Franco-German initiative inviting the Member States to consider accelerating the political construction of Europe, decided to examine the need to amend the EC Treaty so as to move towards European integration.
It was the Rome European Council of 14 and 15 December 1990 which finally launched the two Intergovernmental Conferences. This culminated a year later in the Maastricht Summit of 9 and 10 December 1991.
OBJECTIVES
With the Treaty of Maastricht, the Community clearly went beyond its original economic objective, i.e. creation of a common market, and its political ambitions came to the fore.
In this context, the Treaty of Maastricht responds to five key goals:
strengthen the democratic legitimacy of the institutions;
improve the effectiveness of the institutions;
establish economic and monetary union;
develop the Community social dimension;
establish a common foreign and security policy.
STRUCTURE
The Treaty has a complicated structure. Its preamble is followed by seven titles. Title I contains provisions shared by the Communities, common foreign policy, and judicial cooperation. Title II contains provisions amending the EEC Treaty, while Titles III and IV amend the ECSC and EAEC Treaties respectively. Title V introduces provisions concerning common foreign and security policy (CFSP). Title VI contains provisions on cooperation in the fields of justice and home affairs (JHA). The final provisions are set out in Title VII.
EUROPEAN UNION
The Maastricht Treaty creates the European Union, which consists of three pillars: the European Communities, common foreign and security policy and police and judicial cooperation in criminal matters.
The first pillar consists of the European Community, the European Coal and Steel Community (ECSC) and Euratom and concerns the domains in which the Member States share their sovereignty via the Community institutions. The process known as the Community method applies in this connection, i.e. a proposal by the European Commission, its adoption by the Council and the European Parliament and the monitoring of compliance with Community law by the Court of Justice.
The second pillar establishes common foreign and security policy (CFSP), enshrined in Title V of the Treaty on European Union. This replaces the provisions of the Single European Act and allows Member States to take joint action in the field of foreign policy. This pillar involves an intergovernmental decision-making process which largely relies on unanimity. The Commission and Parliament play a modest role and the Court of Justice has no say in this area.
The third pillar concerns cooperation in the field of justice and home affairs (JHA), provided for in Title VI of the Treaty on European Union. The Union is expected to undertake joint action so as to offer European citizens a high level of protection in the area of freedom, security and justice. The decision-making process is also intergovernmental.
INSTITUTIONS
In the wake of the Single European Act, the Maastricht Treaty also expands the role of the European Parliament. The scope of the cooperation procedure and the assent procedure has been extended to new areas. Besides, the Treaty creates a new codecision procedure which allows the European Parliament to adopt acts in conjunction with the Council. This procedure entails stronger contacts between the Parliament and the Council in order to reach agreement. Besides, the Treaty involves Parliament in the procedure for confirming the Commission. The role played by the European political parties in European integration is recognised. They contribute to forming a European awareness and to expressing the political will of the Europeans. As regards the Commission, the duration of its term of office has been extended from four to five years with a view to aligning it to with that of the European Parliament.
Like the Single Act, this Treaty extends qualified majority voting within the Council to cover most decisions under the codecision procedure and all decisions under the cooperation procedure.
To recognise the importance of the regional dimension, the Treaty creates the Committee of the Regions. Made up of representatives of the regional authorities, this Committee plays an advisory role.
POLICIES
The Treaty establishes Community policies in six new areas:
trans-European networks;
industrial policy;
consumer protection;
education and vocational training;
youth;
culture.
ECONOMIC AND MONETARY UNION
The EMU puts the finishing touches to the single market. Economic policy consists of three components. The Member States must ensure coordination of their economic policies, provide for multilateral surveillance of this coordination, and are subject to financial and budgetary discipline. The objective of monetary policy is to create a single currency and to ensure this currency's stability thanks to price stability and respect for the market economy.
The Treaty provides for the establishment of a single currency in three successive stages:
the first stage, which liberalises the movement of capital, began on 1 January 1990;
the second stage began on 1 January 1994 and provides for convergence of the Member States' economic policies;
the third stage should begin by the latest on 1 January 1999 with the creation of a single currency and the establishment of a Central European Bank (CEB).
Monetary policy is based on the European System of Central Banks (ESCB), consisting of the CEB and the national central banks. These institutions are independent of the national and Community political authorities.
Special rules apply to two Member States. The United Kingdom has not proceeded to the third stage. Denmark has obtained a protocol providing that a referendum shall decide on its participation in the third stage.
SOCIAL PROTOCOL
Thanks to the social protocol annexed to the Treaty, Community powers are broadened in the social domain. The United Kingdom is not a signatory of this protocol. Its objectives are:
promotion of employment;
improvement of living and working conditions;
adequate social protection;
social dialogue;
the development of human resources to ensure a high and sustainable level of employment;
the integration of persons excluded from the labour market.
CITIZENSHIP
One of the major innovations established by the Treaty is the creation of European citizenship over and above national citizenship. Every citizen who is a national of a Member State is also a citizen of the Union. This citizenship vests new rights in Europeans, viz.:
the right to circulate and reside freely in the Community;
the right to vote and to stand as a candidate for European and municipal elections in the State in which he or she resides;
the right to protection by the diplomatic or consular authorities of a Member State other than the citizen's Member State of origin on the territory of a third country in which the state of origin is not represented;
the right to petition the European Parliament and to submit a complaint to the Ombudsman.
PRINCIPLE OF SUBSIDIARITY
The Treaty on European Union has established the principle of subsidiarity as a general rule, which was initially applied to environmental policy in the Single European Act. This principle specifies that in areas that are not within its exclusive powers the Community shall only take action where objectives can best be attained by action at Community rather than at national level. Article A provides that the Union shall take decisions as close as possible to the citizen.
POST-MAASTRICHT
The Maastricht Treaty represents a key stage in European construction. By establishing the European Union, by creating an economic and monetary union and by extending European integration to new areas, the Community has acquired a political dimension.
Aware of the progress of European integration, future enlargement and the need for institutional changes, the Member States inserted a revision clause in the Treaty. To this end, Article N provided for an Intergovernmental Conference to be convened in 1996.
This conference culminated in the signature of the Amsterdam Treaty in 1997.
AMENDMENTS MADE TO THE TREATY
Treaty of Amsterdam (1997)
The Treaty of Amsterdam increased the powers of the Union by creating a Community employment policy, transferring to the Communities some of the areas which were previously subject to intergovernmental cooperation in the fields of justice and home affairs, introducing measures aimed at bringing the Union closer to its citizens and enabling closer cooperation between certain Member States (enhanced cooperation). It also extended the codecision procedure and qualified majority voting and simplified and renumbered the articles of the Treaties.
Treaty of Nice (2001)
The Treaty of Nice was essentially devoted to the "leftovers" of Amsterdam, i.e. the institutional problems linked to enlargement which were not resolved in 1997. It dealt with the make-up of the Commission, the weighting of votes in the Council and the extension of the areas of qualified majority voting. It simplified the rules on use of the enhanced cooperation procedure and made the judicial system more effective.
Treaty establishing a Constitution for Europe (2004)
The Constitution repeals and replaces by a single text all the existing treaties with the exception of the Euratom Treaty. This text consolidates 50 years of European treaties. The Constitutional Treaty was signed on October 2004 and enters into force on 1 November 2006, after ratification by all Member States.
This Treaty has also been amended by the following treaties of accession:
Treaty of Accession of Austria, Finland and Sweden (1994), which increased the number of Member States of the European Community to fifteen.
Treaty of accession of Cyprus, Estonia, Hungary, Latvia, Lithuania, Malta, Poland, the Czech Republic, Slovakia and Slovenia (2003)
This Treaty increased the number of Member States of the European Community from 15 to 25.
Alex Lech Bajan
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
EMAIL: alex@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
